Zatrudnienie w tym zawodzie zdobyć możesz przede wszystkim w ośrodkach terapeutycznych, gdzie prowadzone są różne formy zooterapii. To elitarne i rzadko prowadzone ośrodki, niekiedy współpracujące z fundacjami oraz wolontariuszami. Na ogół felinoterapia jest tylko jedną z form pracy zarobkowej specjalistów. Zajmują się też psychoterapią, pracą pedagogiczną czy wychowawczą. Sesje felinoterapeutyczne najbardziej skuteczne są, gdy odbywają się w środowisku przyjaznym i znanym pacjentowi – najczęściej to jego własny dom. To z kolei sprawia, że felinoterapią zajmują się na ogół w oparciu o własną działalność gospodarczą. Zyskujesz wtedy elastyczność, ale sam musisz zadbać o klientów.
Felinoterapeuta – własna działalność
Umawianie się na sesje domowe z pacjentami to jedna forma. Ale powagi (i klientów) doda Ci prowadzenie własnego gabinetu terapeutycznego. Nie musi być on szczególnie wyposażony – felinoterapia nie wymaga stosowania specjalistycznych sprzętów ani przyrządów. Głównym jej bohaterem jest kot. A zatem głównie pod jego i Twoich pacjentów potrzeby musi być dostosowany lokal. W grę wchodzą przepisy prawa budowlanego (jęsli wynajmujesz lokal raczej nie musisz się tym przejmować), przepisy BHP oraz spełnienie wytycznych sanepid. Pracując ze zwierzęciem musisz spodziewać się częstych kontroli inspekcji sanitarnej i weterynaryjnej. Kot podczas terapii ma bezpośredni i intensywny kontakt z pacjentem. Zwierzę jest dotykane, przytulane i głaskane. Stąd musisz stale być pewnym, że jest zdrowe. Prawo nakłada na Ciebie obowiązek założenia mu książeczki zdrowia, poddawania go regularnym szczepieniom i zapewnienia opieki weterynaryjnej. Oczywiście nie wolno Ci dopuścić do tego, by z kotem kontakt miał pacjent uczulony na sierść kota.
Felinoterapeuta – cechy terapeutycznego kota
Nie ma formalnych wymogów (poza wspomnianym stanem zdrowia) dotyczących tego, jakiego kota możesz zaangażować do felinoterapii. Dopuszczalny jest każdy wiek (byle dorosły osobnik), płeć i rasa. Jednakże kot musi spełniać warunki charakterologiczne i behawioralne. Wskazane jest, aby był to kot łagodny i skłonny do pieszczot – przyjmuje się, że takie cechy przejawiają ragdolle, meine coon czy kartuskie. Kot musi być przewidywalny w swoim zachowaniu, nie reagować impulsywnie i nie zmieniać w gwałtowny sposób zachowania. Na terapeutę nadaje się osobnik, którego można łatwo zrozumieć i przewidywać reakcje na bodźce. Kot musi lubić ludzi i chętnie pozwalać się dotykać i głaskać. Najlepiej, jeśli lubi i potrafi się bawić, nie okazując przy tym agresji czy drapania.
Be First to Comment